Bakker Van Ballegoie knikt

De bakker doet er niet moeilijk over, een tompuce meer of minder. De oude dame met de de hond klaagt nog even door. Wel drie klanten lang gaat het over de hoge premie van de ziektekostenverzekering. Een lange man met snor wordt gekort op zijn uitkering, toch blijft hij brood kopen bij Van Ballegoie. Hij schrijft ook nog steeds gedichten, meestal over de liefde. 'Kijk, dat bedoel ik nou!', knikt de warme bakker. 

Vrijplaats 'De Bas'
Sevilla naar de slachtbank geleid Vanuit de Kuip Vicieuze cirkel D-day
Radicaal positief

De Rotterdamse beleidswereld denkt nog steeds in ‘kansen’ (hoger opgeleiden, koopkracht) en ‘problemen’ (werkloosheid, hangjongeren, kwetsbare wijken). Het eerste dient gestimuleerd te worden, het tweede gesmoord, weggemoffeld of afgekapt. Wanneer gaat de knop om? Júist de kwetsbare wijken zijn een ...

Dokter Biemans
Gekneusde ribben

Ik fietste naar huis en had er flink de pedalen in, want ik had dorst. Het was maandagmiddag, de zon scheen en er stond geen wind; kortom een mooie dag. Ik bevond mij op het fietspad van de Mathenesserlaan, op zo'n perfect egaal geasfalteerd, roze stuk. Er waren geen bochten in de weg. En voor de goede orde: ik had nog geen druppel alcohol tot mij genomen. Ter hoogte van de kruising met de Heemraadssingel blokkeerde mijn wiel, omdat mijn linnentas aan het stuur op onverklaarbare wijze tussen het wiel en de voorvork terecht was gekomen, met als gevolg dat ik letterlijk gelanceerd werd en op dat keurige asfalt smakte. Ik riep een onbepaald aantal keer: 'Fucking hell.' Een aardige tiener stapte van zijn fiets en hielp me overeind. Omdat ik bijna medelijden met hem had – hij zag er zo verschri...

D-day
Geen heerlijk avondje Vanuit de Kuip Mislukte schrijver Ruimtewezen
De populariteit van poëzie

Er moesten kinderboeken worden ingeleverd en nieuwe boeken gehaald, derhalve toog ik met mijn dochter (4 jr.) naar de centrale bibliotheek. De kinderboekenafdeling op de tweede verdieping ligt pal naast de kast met poëzie. Uit nieuwsgierigheid of de bieb eigenlijk wel bundels van mij in de kast heeft staan en omdat ik uit een misplaatste vorm van narcisme graag wil dat mijn kinderen trots op me zijn, ging ik eerst kijken bij de poëzieafdeling. De bewuste afdeling bevond zich in een soort nis met twee eenpersoonssofa's waar op dat moment twee junks zaten uit te rusten. Dit was vast het stilste plekje van de bibliotheek. Het zei me genoeg over de populariteit van gedichten in deze stad, in dit tijdsgewricht. Mijn dochter wist gelukkig nog niet dat poëzie door de meerderheid van dit land suf ...

D-day
Stem op architectuurstad 3.0! Ogen/Oren

Pagina's