Rotterdam vindt z'n 'échte' kracht, júist nu... Pleurt op, ik hou van je Licht in de duisternis D-day Mystiek hardlopen Ren je Rotjeknor
Een haar in mijn soep

Elke aanleiding om iets te vieren grijp ik aan, iemand anders doet het niet voor me. Dus het feit ik ruim duizend dagen met dezelfde vrouw in de echt verbonden ben, op de kop af vier jaar, was  reden genoeg om te celebreren. Het is zowaar een nieuw persoonlijk record. Voorheen hielden vrouwen het nooit langer dan hooguit twee jaar met mij uit, laat staan dat ze met me wilden trouwen. Ik geef ze overigens geen ongelijk, want hoewel ik reeds ruim 36 jaar met mezelf zit opgescheept blijft het elke dag een opgave om de dag met mezelf door te komen. We kozen Las Palmas uit om een feestelijke lunch te nuttigen. Je kunt je geen buil vallen aan dat restaurant op de kop van Zuid. De bediening is correct en het eten is lekker –  niet verrassend, altijd weer dat opgeklopte schuim naast de op de huid ...

D-day
Een Proustiaans moment Solo Bruno Rotterdam (The Hague) Airport Vrijplaats 'De Bas' De machine dendert voort of puft verder D-day
Maaike: dé ware Rotterdamse etnische zakenvrouw

Zaterdagavond 6 oktober 2012: de bekendmaking van de Etnische Zakenvrouw Nederland 2012. Dat moet toch Maaike Dogan worden eigenaar directeur van het restaurant Obba ...? Nee, dus. De jury beslist anders, maar voor míj is zíj het bij uitstek: ondernemend, zakelijk, vrouwelijk, met lef, onvervalst do...

GaatUtMaken
Veren voor het GDMW-festival

Afgelopen zaterdag was de vijftiende editie van het Geen Daden Maar Woorden-festival; iedereen die iets voorstelt in de Rotterdamse letteren was dan ook aanwezig. Ik zag Ester Naomi Perquin een gedicht voordragen met drie dansers van het Scapino Ballet. Na afloop had ik sterk de on-Rotterdamse neiging om vele veren in het achterste van Perquin en de dansers te steken. Dat heb ik niet gedaan, want ik denk dat dat er heel raar uit zou hebben gezien in de foyer van de schouwburg. Hoewel er vast bezoekers zouden zijn geweest die gedacht zouden hebben dat het gewoon een performance was. Ik vermoed dat mijn vrouw daar in elk geval minder gelukkig mee zou zijn. Ook zag ik de documentaire Tamelijk gelukkig over de Rotterdamse auteur Bob den Uyl. Na afloop had ik wederom de on-Rotterdamse neiging o...

D-day

Pagina's