'Vijfde' docent op een zwarte school

31-5-2012 16:10

Door Thea Thijssen

Via een soort uitzendbureau probeerde ik een nieuwe werkkring te vinden. Dat leek te lukken, maar het schrikbeeld van ‘zwarte school’ was er door de media goed ingegrift bij mij. Zou ik dat wel kunnen? Wat hing me boven het hoofd?

 

De eerste kennismaking was gunstig. Hoewel het schoolgebouw oud was en wat rommelig, voelde de sfeer prettig. Mijn eerste les was aan leerlingen die tussen de 16 en 19 waren en er zaten twee blanke kinderen in de klas. De groep produceerde een enorme bak herrie waar nauwelijks bovenuit te komen was. Op de tweede rij waren twee meisjes elkaars nagels aan het lakken en de meesten zaten omgekeerd in hun banken. Door een enkeling werd ik onverschillig van top tot teen opgenomen.

 

Voor deze groep was ik de vijfde docent in vrij korte tijd. Vertrouwen was er niet en dat voelde vooralsnog terecht.

 

Ik pakte mijn tas uit en zette de groep in een cirkel. Stap voor stap maakte ik kennis met de leerlingen, hoewel ze niet erg spraakzaam waren. Eigenlijk negeerden ze me meer en schreeuwden ze allerlei dingen naar elkaar, dan dat ze zin hadden om mij te leren kennen. De les ging voort en aan het einde voelde ik me vrij stom. Ik vond dat ik niet voldoende was voorbereid en in de dagen erna zorgde ik ervoor dat ik meer wist, meer werk te doen had en meer op de hoogte was van de persoonlijke dingetjes van deze kinderen. Ook leerde ik hun namen in het weekend uit m’n hoofd.

 

Dat was slim: ik kon ze aanspreken en door meer persoonlijk te worden, kwamen we dichter bij elkaar en konden we meer werken. Het niveau was bedroevend en de wil om bij te leren erg zwak. Hier moest echt wel iets gebeuren…

 

Nu zijn we drie weken verder en enkelen hebben kennis gemaakt met mijn wil. Dat heeft de sfeer aanzienlijk verbeterd. Het valt allemaal wel mee, er zitten heel erg leuke leerlingen bij. Als groep zijn ze soms wat wild, maar ieder voor zich is een prettig mens. Daar kwam ik achter in de voorbije periode.

 

Wat ik er zo leuk aan vind, zijn de openhartige vragen die je krijgt.             “Mevrouw, bent u getrouwd?”

“Mevrouw, hoe vindt u mijn haar?”

“Mevrouw, hoe oud is uw dochter?”

 

Nee, we zijn geen vriendjes en dat hoeft ook niet. Maar door constant de nadruk te leggen op wat er allemaal mis zou zijn op een zwarte school, is de garantie dat het niet zal verbeteren. Mijn ‘kinderen’ doen inmiddels wél hun best en het is leuk in de klas. Ze beginnen beter te presteren en komen uit hun stoere schulp.

 

Ik geniet en ik zal blijven bewijzen dat zwarte scholen minstens zo leuk zijn als witte.

 

(de auteursnaam is een pseudoniem)

 

 

Rubriek Aap Noot Mies

Thea Thijssen

Thea Thijssen (pseudoniem) is een niet te stoppen 'onderwijsbeest', dat thans bij twee scholen in Rotterdam werkzaam is, één zogenaamde 'zwarte school' en é&ea...

Bekijk profiel